Czas przepływa stru­mieniem w niebieskiej butelce między ka­mieniami życia, drąży w nas sen­su ko­rytarze i ugładza kształty bycia.

Wkrótce butelka już jest cala Lecz w niej za­miast wi­na była tyl­ko krew i łzy cier­pienia.

Roz­bi­ta butelkę chce poskładać... Ka­lecząc swe dłonie butelke skle­ja upar­cie. On jej krwią się na­pełnia i ze łza­mi bólu się mie­sza.

Tak się kończy zamiłowanie do trunków :(

Została nabita w butelkę