Lubię ten twój błękitny wzrok. Patrzysz na mnie nie mówiąc nic, tymi dwoma szlachetnymi kamieniami w oczodołach. Połykasz mnie tak szybko, że nie mam chwili się czegoś złapać. A ta cisza. Mówisz do mnie tą ciszą, że myślami tylko wygarniam twoje słowa jak piasek z obtartej babki. Ziarenko za ziarenkiem powstaje między nami rzeźba nas samych, naszych ciał zlepionych w uścisku, jakbyśmy się oboje razem urodzili i tak trwali, niepodatni na czas.

Życie jest pełne melodramatów.