Rozświet­lasz mro­ki me­go płonącego serca Jak wschód słońca noc przepędza Og­rze­wasz mnie ciepłym uśmiechem Otu­lasz czułym wzro­kiem, kar­misz obecnością

Spuściła wzrok, tak jak­by coś przeczu­wała, gdy go pod­niosła było za późno... Nag­le jej ser­ce zaczęło bić moc­niej, czuła, że krew pul­su­je w jej żyłach co­raz szyb­ciej, oczy zaszły szkłem.

śliczne

niezłe