Wspom­nienia są jak książka, którą można czy­tać wiele ra­zy, wer­to­wać stro­na po stro­nie, a także odłożyć na półkę i wrócić do niej kiedy będziemy mieli na to ochotę...

Strze­lałam do wspom­nień, lecz one mają nies­kończoną ilość żyć.

Naj­ważniej­sze jest, by gdzieś is­tniało to, czym się żyło: i zwycza­je, i święta rodzin­ne. I dom pełen wspom­nień. Naj­ważniej­sze jest, by żyć dla powrotu.

Łat­wiej kochać wspom­nienia niż żywe­go człowieka.

Można oczy zam­knąć na rzeczy­wis­tość, ale nie na wspomnienia.

Stary weź nie przynudzaj