Wszyscy zaczynamy jako nieznajomi i tak samo kończymy..

pu­kam do bram og­rodów Se­mi­ra­mi­dy by ot­worzyć kluczem naj­cichszych szeptów

Nie słuchasz już moich modlitw, Nie ocierasz już moich łez, Od daw­na nie ukoiłeś mo­jego bólu serca, A ja już nie daję rady... Boże gdzie jes­teś, tak bar­dzo Cię potrzebuję..

bądź jak­by założył ładun­ki wy­bucho­we w jej ser­cu a każde wy­powie­dziane słowo urucha­miało je i niszczyło ko­lej­ne je­go szczątki miota ty­mi błys­ka­wica­mi i ra­zi ich mocą każdą komórkę niej