Po­kony­wanie włas­nych słabości to na pozór przek­racza­nie na skrzydłach nadziej gra­nic niemożliwego.

Przyk­rość op­la­ta mnie jak Two­je ramiona rzu­ciłeś więc krwa­wię skargą ciętą runęłam na ko­lana lecz pow­stałam, obec­nie mówię „kocham Cię”, wie­rze w NASZE przeznaczenie całość TY i JA zwal­czy­my świata niczyj…

To co masz w oku, co słyszysz, co czujesz zmysłami i sercem, gdzie teraz jesteś. To się liczy i ma sens. Jest.

sympatycznie ...

latam z kwiatka na kwiatek