Pod­stępna na­tura ob­darzyła mnie rozsądkiem, a dla równo­wagi dorzu­ciła chwiejną oso­bowość, przyp­ra­wioną od­ro­biną naiw­ności i łatwowierności...

A do Ciebie, Miłości wyciągam me dłonie. Wciąż pokornie wsłuchany byłem w twój głos. Ty się nie martw i nie bój ma powiernico. Pora odejść, bo taki człowieczy los.