znużona kończącym się dniem, cieszę się spo­kojem, który kiedyś mi przeszkadzał, a te­raz jest ukojeniem...

Zab­rała również ra­dość życia i uśmiech z mej twarzy Zapędziła ludzi do domów Przy­niosła choroby Smu­tek krótkich dni…

Po­nad trzy la­ta te­mu miałam sen, niczym Mar­tin Luther King. Jed­nak on śnił o końcu ra­siz­mu, ja zaś śniłam o wol­ności.

Dlacze­go śmiech na jej twarzy jest wy­muszo­ny ?. Dlacze­go świat nie jest jak ze snu wy­marzo­ny ?.