Nie wyob­rażam so­bie świata odległego od kosmosu i księżyca bar­dziej an­ty­patyczne­go niż ten, w którym by­liby sa­mi mędrcy i piekne kobiety .

Cóż mu stąd, jeśli zarówno wśród wzlo­tu naj­wyższej ra­dości, jak i wśród pognębienia naj­sroższe­go bólu, mu­si pow­ra­cać do onej człowie­czej nor­my, do po­ziomu onej jałowej, tępej i zim­nej świado­mości i nie może, cho­ciaż prag­nie i tęskni za­tonąć w to­niach nieskończoności!

Jeśli czu­jesz w so­bie pus­tkę, która wy­pełnia Cię po brze­gi i czu­jesz, że coś jest nie tak z Twoim życiem to znak, że czas zająć się poszu­kiwa­niem siebie.