Tworzysz mi grunt pod no­gami przed każdym mym kro­kiem mych Anioła skrzydeł dokład­nie, uważnie do­bierając ges­ty. De­likat­nie wpro­wadzasz na sa­lony na­miętności, roz­bierając mnie czynów słowa­mi. Kto Ci na to poz­wo­lił?

Roz­ma­wiałem z aniołem, tak pięknie mi wytłumaczył, Żebym kochał ludzi, bez względu na ich słabości i wady, i ot­worzył ser­ce swe, naj­mocniej jak potrafie, i dla ludzi poświęcił życie swe.

I pew­ne­go dnia pójdę do Ciebie, na­wet pośród nieba za­kazu grzmotów, sprze­ciwu hu­raganów skrzy­deł aniel­skich trzepotu.

Rozmarzonym, ziemskim Aniołom, których dusze odpływają w niebiańskie Krainy w poszukiwaniu nowych dróg do szczęścia, aby ta droga była otulona promieniami szczęścia jedynie.

Nie przypomina mi to skrzydła anioła