Naj­lep­szym le­kar­stwem jest spokój.

Pod­kreślasz mój urok i ko­biecość aż ema­nuję pro­mieniami. Tracę się z uśmie­chem w prze­pychu tych tygrysów de­korac­ji. Kto dał Ci pra­wo mnie całować?

Zniknąłeś tak w chwi­li, że na­wet nie dałeś mi się odzwyczaić od siebie Tygrysie Naj­bar­dziej czar­ne i egois­tyczne stworze­nie z tygrysiego plemienia i rodu , Za którym coś we mnie tęskni i krzyczy

Przez zat­ru­te po­wiet­rze otaczające na­gość Ciała które tak usil­nie pot­rze­buje zmian Nie wie czym jest, nie ro­zumie swe­go ce­lu Krzyżując ścieżki lo­su z no­wym ob­liczem