Ta­lent kształtu­je się w spo­koju życia pry­wat­ne­go - cha­rak­ter w wirze życia publicznego.

W oczach bunt bez­radność wianek wymalowała na skroni . Te­raźniej­szość mo­je ręce trzy­ma. Wy­rywam się. Raz się udało… Na chwilę. Za mało. Czas płynie, wy­sycha. Pros­to, a skręcam. Uni­kam.

Czy o nienor­malności świad­czy to, że dusza tęskni za rzecza­mi nie z te­go świata, za his­to­riami ro­dem z fan­tastycznych książek..?

Gdy jeszcze na Ciebie ktoś czeka, by w progu wymienić się sercem, to spróbuj docenić te chwile - nie proś o więcej...

Gdy masz takie miejsce na ziemi, gdzie wracasz, a w oczach masz zieleń, bo każdy kąt tęsknił za Tobą - to już tak wiele.