Po wy­powie­dzianej na głos praw­dzie kon­ty­nuowa­nie kłam­stwa nie po­win­no da­wać ni krzty uko­jenia!! To nas miażdży od środ­ka, zaczy­na gnić nasza kobieca dusza tak prze­cież krucha..

Nie ważne są two­je po­wody, przy­sięgi-sta­re już dzieje, przeszłe, niedoszłe maski i do­wody, że prob­lem ten nie is­tnieje.

Po­tem przychodzi iry­tac­ja, na­wet ag­resja, bez­silność, ref­lek­sja i cała ta reszta, której naz­wać się po pros­tu nie da. A wszys­tko to przep­la­tane po­jedyn­czy­mi łza­mi i de­likat­nym uśmie­chem na wspom­nienie o To­bie.

Dla tych co wy­miotują pa­miętni­ki ze wspom­nieniami, trzy­mając się kur­czo­wo włas­nej skóry z korze­niami.

Prze­mykam cicho pod twoimi ok­na­mi, z kap­tu­rem opuszczo­nym na twarz. Nie, to nie wstyd. Nie znam go. To two­je światło ra­zi mo­je oczy.