Cień, który zak­ry­je żale, smut­ki - owo­ce, dające roz­kosz ducha - dom dla fauny, dla zwierzęcej foki mat­ki: tu uko­jenie znaj­dzie dusza krucha...

wyg­rze­bałam się z po­piołu i pow­stałam z mar­twych ja je­dyna przeżyłam ten ok­rutny dzień a kon­tu­ry ciał moich to­warzyszy rzu­cały na ziemię mroczny, ciem­ny cień

Ucieka­my by wrócić Wra­camy by znów zaczynać. -Nasze życie jest jak ku­la ziem­ska w kółko to samo.