Na­wet czer­wo­ne szpil­ki,moc­ny ma­kijaż,krótka spódniczka czy też po­dar­te spod­nie i sta­re tram­pki nie zmienią mnie.Wciąż jes­tem sobą.Pełna marzeń i planów na przyszłość.I będę krzyczeć, ucieknę choćby na ko­niec świata, gdy spróbu­jesz mnie zat­rzy­mać.

Jak­by ka­ra za grzechy, które nieg­dyś po­pełniłam. Jak po­kuta, narzu­cona na mnie za coś, o czym już nikt nie pa­mięta ani nie myśli. Jak coś, co nie po­win­no się wy­darzyć, a jed­nak stało się.

A więc naprawdę już odeszłaś? Zniknęłaś, piękna, z moich dni? Twe każde słowo we mnie mieszka, Wciąż jeszcze w uszach moich brzmi.