Musimy pozbyć się życia, jakie zaplanowaliśmy, aby mieć życie, które na nas czeka.

Jak wstyd jest od­ciąć spłowiałe su­mienie, Tka­ne sta­ran­nie wie­czorną słabością, Uwol­nić język, co pod płas­kim ka­mieniem, Był tyl­ko pozą, za­pom­nianą mądrością.

Widziałam Ciebie w mo­jej głowie, choć już od daw­na próbuję Cię stamtąd usunąć. Mus­kałeś me us­ta, tak de­likat­nie jak wtedy, a ja byłam tak sa­mo szczęśliwa.

Taką his­to­rię przy­niosły mi pta­ki, dzieląc ją z wa­mi - dziew­czy­ny, chłopa­ki...

Chciałam szczęściem świat obrzucić, by pachniało wciąż kwiatami, ale one tak malutkie, że zdeptano je słowami.

Oryginalność trzeba mieć w sobie , a nie na sobie ...