Nęcą daw­ne praw­dy, mi­nione wie­czo­ry, Pełne wątpli­wości – poz­ba­wione za­kończe­nia, A umysł, który nig­dy nie zaz­nał po­kory, Do­maga się ko­lej­nych scen te­go przed­sta­wienia.

Świat je­no dla mnie, czyżbym osza­lał? Czyżbym się właśnie od Ciebie od­da­lał?

Zabierz mnie na drugi brzeg , chcę być przy Tobie... i nie opuszczaj nigdy mnie gdy będzie źle..