I kiedy słowa nie po­mogą, I kiedy brak mi ar­gu­mentów, Za­padam w ot­chłań za­pom­nienia, by szu­kać da­lej tych mo­mentów co uko­jenie zaw­sze dają, I ludzie mi tu dziś z kwiatami po­mogą, swą przy­jaźń wie­cznie dla mnie mają.

Nie cier­pię już z te­go po­wodu Przeszło mi wszys­tko, ty­le z tym za­wodu Nie bo­je się przyszłości, swoich spełniać marzeń Jest prze­de mną ty­le pięknych wy­darzeń