Kochanie, Two­je oczy niebian­ski kryształ kryją Twój głos zmysły kołysze dłonie Two­je uko­jenie niosąc szep­tają me­mu ciału jak blis­ko nasze dusze obok siebie dzi­siaj stoją

zielo­ny ka­pelusz wciąż jest zagadką od­cienia oczu do które­go tęsknią porzu­cone Julie spot­kasz ta­kie na ulicy z bla­dym spojrzeniem będą prze­mie­rzać godziny pruć siebie i gu­bić kolejno myśląc że ktoś w nich znaj­dzie drogę powrotną