A gdy­byś za­pytała "kim dla mnie będziesz ?" Od­po­wie­działbym, że lwem Two­jego istnienia , który nie miał od­wa­gi... zaufać To­bie, zaopieko­wać się Tobą, być mi­mo wszys­tko.

Tęsknię!, diabel­sko, za­bij­cie lwa sza­lone­go Poetę, przez włas­ny dech potępione­go

Two­je is­tnienie to nie bliz­na na moim ser­cu ani mo­tyl­ki wal­czące o os­tatni od­dech po­niżej. To cho­ler­ny ta­tuaż, na środ­ku mo­jego czoła, prze­palający dogłębnie umysł. Ja udaję, że go nie ma. Ludzie z grzeczności nie pytają.