Myślałam, że można żyć bez tlenu Bez słońca, bez zbroi miecza i snów Za­wiodłam się po raz kolejny Szu­kam uko­jenia wśród słów Na pros­tej drodze po­tykam się, od­bi­jam od miedz Tak, te­raz wiem, to praw­dzi­we życie jest.

Odrzucam ten szalony świat I brnę pod wiatr i tak od lat I dobrze wiem, nie zmienię się Bo mam swój świat i w nim żyć chcę..