Mój anioł w podartych jeansach. Przysiadł na murku, dopala papierosa. Dłonie ma szorstkie, zmęczoną twarz. W kieszeni wszystkie upadki i skrawki grzechów. Ambiwalentnie mu ze skrzydłami. W katatonicznym bezruchu, wyciera myślami bruk. Zbrukane deszczem łez chodniki.

Tyl­ko cisza Anioła daję uko­jenie naszym łzom.

Padłaś, powstań. Popraw koronę i zasuwaj..

Ki­pie niena­wiścią do Ciebie! Niena­widzę Twoich oczu! Twoich słów! Two­jego uśmie­chu! Twoich ruchów!