Mo­ja podświado­mość będzie świeciła pus­tka­mi, A ja będę bez­tros­ko uśmie­chać się do każde­go z wilków - ob­cokra­jowców w ra­mach złama­nia ba­riery języ­kowej. Będę żyć. Bez myśli. Bez wyrzutów su­mienia. Bez Ciebie.

Było mi źle, a morze wy­lanych łez w futrze przy­jaciela wilka ukoiło ból.

Było jej zim­no. Jed­nak nie z po­wodu śniegu i mro­zu. Wszys­tko przez bijący od niego chłód. Gdy na nią spoj­rzał, poczuła się tak, jak­by jej ser­ce prze­bił so­pel lo­du. Czy już nig­dy nie poczu­je je­go ciepła?

Ma milutkiego pupila