Z dnia na dzień, ob­serwując ludzi i pat­rząc na włas­ne czy­ny, ut­wier­dzam się w tym, że żad­ne prze­kona­nia i za­pew­nienia nie trwają wie­cznie...

Ile w trudzie nieustannym wspólnych zmartwień, wspólnych dążeń? Ile chlebów rozkrajanych? Pocałunków? Schodów? Książek?