Pier­wszy raz od pew­ne­go cza­su, wśród mgieł , roz­my­tej rzeczy­wis­tości i ogólnej de­zorien­tacji w przes­tworzach włas­nej oso­bowości zo­baczyłem pro­myk słońca, chwy­ciłem się go moc­no, Dziś mogę się uśmie­chnąć,do dru­giej oso­by; bo uśmiech po­wodu­je radość.

Serce moje. O głupie, o myśli szalone! Czego ja pragnę? O co ja, nieszczęsny, stoję?