Uśmiech na twarzy pe­symis­ty, i te łzy oczu zielonych , które można dos­trzec na­wet w oczach op­ty­mis­ty… Piękno uka­zane przez pryz­mat brzy­doty, i ra­dość mi­mo wiel­kiego bólu… Godzi­ny długie, ciągnące, niekończące się…

Os­ta­teczny czas, by zdjąć mas­ki, odsłonić twarz? Początek os­ta­teczne­go końca ?