Od­chodzę z lampionem do leśnych przyjaciół ...bo cza­sem wiele trze­ba przejść, by zro­zumieć to co było oczy­wis­te na star­cie.

Dlacze­go niektórzy z nas są w sta­nie: dziś kochać nas jak naj­mocniej, (szczególnie gdy nikt nie widzi); by dwa dni później przejść koło nas i ob­rzu­cić spoj­rze­niem pełnym za­wiści, (bo wte­dy są już znajomi)?

Taki mały to chyba nie jeleń. Bardziej przypomina daniela.