Plusk! I wszys­tko prysło jak bańka myd­la­na, Która w je­go kłam­stwach była uk­ry­wana. Na­dal nie wiado­mo przez ko­go, dlacze­go, On ją zos­ta­wił dla ser­ca in­ne­go.

Wi­no wy­pełnia ser­ce szlachet­nym trun­kiem O ile ten w nad­mia­rze włas­nej cza­ry nie to­pi Pa­miętając o us­tach bliźniego W ta­kiej,że sa­mej czarze zam­kniętej O krwi w pra­wie do szczęścia każde­go ser­ca.