Dlaczego czasami tak trudno jest rozmawiać? Zamiast prośby o wyjaśnienia serwowane są ,chłodne spojrzenia. Zamiast żartu- milczenie. Każdy potrzebuje rozmowy jak dobrego jedzenia, a dobrowolnie wybierana jest emocjonalna anoreksja.

Chcę od razu wielkiej miłości, chcę zakochać się jak nasi dziadkowie robili to przed laty. Raz i na zawsze. Nie chcę zmieniać mężczyzn i mieć ich trzech, trzynastu czy pięćdziesięciu. Chce jednego mężczyzny na zawsze, według mnie jest to prawdziwsze. Bo to jest jak z węchem, gdy wąchasz zbyt wiele perfum przestajesz czuć cokolwiek. Z miłością może być podobnie, gdy zbyt wiele razy zadowolisz się jakimś marnym zamiennikiem uczucia, możesz stracić poczucie prawdziwej miłości i przegapić tego jedynego, który może dać Ci prawdziwe szczęście i spełnienie...

Związek to nie orkiestra, nie potrzebny jej dyrygent. Trzeba akceptować ludzi takimi jakimi są. Nie zmieniać ich według własnego upodobania. W końcu zakochaliśmy się w ,takim właśnie człowieku ,a nie innym. To ten zadziorny charakter sprawił, że ta osoba przykuła twoją uwagę. Jej sposób bycia, postrzegania świata. Dzięki temu, że była nieokiełzana chciałeś ją oswoić. Nikt nie jest niczyją własnością, więc nie można nikomu dyktować warunków. Związek to wybór. Twój wybór, którego sam dokonałeś.

Nie możesz być kłamcą i oczekiwać od ludzi, żeby byli szczerzy wobec ciebie. Nie możesz zdradzać twojej partnerki i wymagać, żeby ona była ci wierna. Nie możesz obgadywać ludzi i oczekiwać, żeby nikt o tobie nie plotkował. Prawda jest taka, że dostajesz to, na co zasłużyłeś.

Jeśli czynisz starania o drugą osobę, a wszystko odbija się jak od ściany - odpuść. Z szacunku do siebie, po to by móc jeszcze spać spokojnie. Przestań się szarpać wewnętrznie. Bo jaki sens ma jednostronna walka? Każdy mężczyzna i każda kobieta zasługują na kogoś ,kto doceni ich starania. Właściwa osoba to uczyni. ~ Tomasz Antosiewicz

Bo trzeba umieć czytać pomiędzy wierszami ;**

Dziękuję. Słowo, które wy­raża jed­no, a mówi się na wiele spo­sobów. Dzięki, że po­dałeś mi faj­ki, dzięki że po­dałeś mi upuszczo­ny zeszyt z nutami zycia