Człowiek zawsze jest pewien, że czegoś nie wie. Może najwyżej nie być pewien, co wie.

No­wy ład wewnętrzny, up­ragniony, pożąda­ny Tak, by uto­pić we krwi wszys­tkie niepo­wodze­nia Niez­mien­ny tok myśle­nia po­mimo stroiku woli życia Ta sa­ma kobieca twarz, ten sam głos, gdzie więc ideał?

Spoj­rzy­my na to inaczej. Pieniędzy nie po­win­no się trak­to­wać w pier­wszym rzędzie ja­ko coś ma­terial­ne­go, lecz ja­ko zma­teriali­zowa­na cześć człowie­cze­go ducha, je­go marzeń, je­go wy­siłku, je­go łez bólu i wszys­tkiego co uważamy za ty­powo ludzkie.

Piękno ma swoje miejsce w małych rzeczach