Zaduszki, skłaniają człowieka do refleksji, chwili zatrzymania się nad życiem. I przemyślenia.

Śmierć nie jest końcem, tylko kolejnym etapem.

Wszyscy niebawem u źródeł Pana pić będziemy. Czas zadumy, nostalgii, zniczy i pamięci.

Pierwszego listopada jednocześnie dla Bliskich i Tych Wszystkich, którzy odeszli- z płomieni świec mgiełka do Nieba unosi pozdrowienia.

Dziesiątki, setki, tysiące zniczy. Nikt ich nie zliczy.

W refleksji i zadumie Naszych bliskich wspominamy Choć rozum pojąć nie umie My ich wciąż sercem kochamy.

Gdy zapalamy znicze, z Wami się witamy, choć na Ziemi Was nie ma jesteście wciąż z nami. Mieszkacie w naszych sercach i w naszej pamięci, nasza miłość wzajemna dziś swój tryumf święci.Jan Buczkowski

To święto, to czas refleksji i zadumy.

Już z daleka widać płomienie chyba cała ziemia się pali. To nie ziemia ...to pali się wspomnienie o tych co tu pozostali....

"Pamiętajmy o tych, którzy odeszli... ale też kochajmy tych, co nam pozostali."

Ognie wdzięczności niech płoną jak znicze. Pamięć pokoleń niechaj hołd oddaje Tobie kapłanie że miałeś odwagę zło dobrem zwyciężać naród Ci dziękuje. W konfesjonałach studziłeś pożary i rozpalałeś serca przygaszone. Tym co zbłądzili podawałeś rękę pomagałeś wstać powrócić na drogę. Wznieciłeś światło na grobie ojczyzny. Wiarą w człowieka posiałeś nadzieję. Jeżeli ludzie solidarni będą zdobędą wolność, bo do niej dojrzeją. Maria Borcz

wśród rozpalonych dusz cmentarza jestem dzisiaj gościem - daleka i bliska , siadam wspomnieniem przy grobie unosząc się myślą do ciebie - tęsknie nie tylko raz w roku ... codziennie

Jest taki dzień w roku. Kiedy refleksja w serce się wkrada, deszczowy zazwyczaj i zimny dzień...1-ego listopada. To taki czas zadumy, modlitwy nad zmarłych duszami. Choć ICH już nie ma wśród nas kochamy nadal, więc pamiętamy.(...) Kiedy już opuszczam bramy cmentarza zmarłe dusze żegnam powoli. Nie proszę Boga o życie, ale mam nadzieję że za rok tu przyjść mi pozwoli. - Orchidea

Kwitną zniczami ciemne chodniki. Jesienne kwiaty, błędne ogniki palą się znicze. Dziesiątki, setki, tysiące zniczy... Nikt ich nie zliczy... Przechodzą ludzie, schylają głowy. Wśród żółtych liści listopadowych palą się znicze...

Ciszą cmentarną ukołysani, z dala od życia i znoju, dobiwszy wreszcie cichej przystani, odpoczywają w pokoju. /fragm. wiersza Zaduszki/ Autor: Elżbieta Daniszewska

Jedż powoli! To nie Twoje święto!

"Jeden po drugim będą znikali i odpływali w najdalszą dal jak pyłki kurzu na wielkiej sali, aż się wyczerpie każda ze skal. Listopad wspomni grób przyjaciela – zapłonie cmentarz tysiącem barw. Śmierci rozkręci się karuzela i doczesności ucichnie bal...."

Pozapalano znicze, tysiącem ogni groby błyskały Przyspaabiając się do uświetnienia święta i zmarłych duchów chwały Chryzantemy pachniały, unosił się w powietrzu ich zapach rześki, cierpkawy Umarli załatwiali ze swoimi krewnymi w ten dzień niebiańskie sprawy

Ty­siące zniczy, a wkoło nich ty­siące ludzi ty­siące myśli ty­siące twarzy ty­siące łez wy­lanych!

Oni nie wrócą, więc my przyjdziemy Na od­wie­dzi­ny ra­dośni szczerze Ciep­lej im będzie pod ko­cem ziemi Gdy ku pa­mięci za­palisz świecę

Gdyby nie Zaduszki już teraz zacząłby nas atakowac bożonarodzeniowy terror komercyjny...

Schody świateł.Zdjęcie ciekawe ale jako tapetka niezbyt pasuje.