W wyob­raźni kwiatów i drzew tworzysz ko­lej­ny łańcuch nies­pełnionych modlitw po­walających upadków wzniesionych murów…

Wiatr roz­wiewa Two­je włosy, a w oczach od­bi­ja się światło zachodzące­go słońca. Uderza mnie Twój wi­dok. Opierasz się o re­ling. Jes­teś piękna. Gdy Cię widzę, myślę, że ta­kiego piękna nie zo­baczę w ni­kim in­nym