A tuż za rogiem roz­chwianej psychiki… Dry­fujesz na trat­wie modlitw w klęku aureoli wiary i nadziei spoglądając z maską złudzeń przez ok­no wspomnień

Nie mogę przes­tać o To­bie myśleć O tym ciep­le, którym mnie wte­dy obdarzyłeś Każdy mi­limetr mo­jego ciała tęskni I chce więcej, więcej, wiecej...

Ab­surd dnia codzien­ne­go? - Gdy z te­go sa­mego po­wodu je­den się śmieje, a dru­gi płacze...

Jes­tem tu­taj, by Cię kochać, trzy­mać w ra­mionach, chro­nić. Jes­tem tu­taj, by uczyć się od Ciebie i ot­rzy­mywać Twą miłość. Jes­tem tu­taj, bo nie ma in­ne­go miej­sca, w którym miałbym być.