Kruku światły nie zat­rzy­muj mnie! Wraz z ginącym marze­niem od­chodzi życie. Ot­rzy­mując dziecięcą uf­ność od Bo­ga byłam pros­to­duszna. To jest ko­niec

Cze­go mi­mo mych słów wciąż nierucho­mo stoisz a życie cho­wasz pod po­wieka­mi? No, da­lej…po­dejdź. Zrób to wszys­tko co mówiłam.