Naj­pierw kochała go za coś. In­te­ligen­cje, poczu­cie hu­moru, troskę. Później nau­czyła się go kochać czymś. Wscho­dem słońca, złotą rybką z baśni, gwiazdą na niebie, piosenką.

Eh... Jak trud­no w dzi­siej­szym świecie spoj­rzeć w niebo i po­wie­dzieć "jes­tem sobą i chcę na­dal ta­kim być".