Czaszkę zet­rzesz na proch, nie przyj­dzie ukojenie. Sza­rość za­mienisz w fotony, przek­lniesz niewidzial­ne gór granice. Idziesz mostem po omacku. Laską pe­net­ru­jesz wszechświat pogrążony w ciemności.

Apo­kalip­sy nikt nie zobaczy. Każdy będzie zbyt zajęty swoimi sprawami.