Wyciągnęłam kiedyś dłoń - połamano mi palce. Otwarłam swoje serce - zostało złamane. Otoczyłam skrzydłami - wyrwano wszystkie pióra. Mimo wszystko ,się nie poddałam. Szłam dalej. Z wyciągniętą dłonią, otwartym sercem, wiarą i nadzieją. Nie zawiodłam się. Znalazłam swoje miejsce i wśród stada wilków, swojego człowieka. Takiego dzięki, któremu rany przestały krwawić, skrzydła odrosły, a serce znów pompuje krew i bije jak nigdy dotąd. Przekonałam się co znaczy: "Szukajcie a znajdziecie. Proście, a będzie wam dane".

Szczęście jest jak powietrze jak tlen nigdy nie jest go za dużo a za mało go jest chce się oddychać nim wciąż i w płuca go brać nigdy go nie jest dość daje nam życia garść?