Szczęście miłości powoli się rodzi. Jak pierwsze promienie słońca o poranku. Nie wiesz o której godzinie wejdzie niespodziewanie. Nie krzykiem ,lecz szeptem oznajmiając "oto jestem". Muśnie cię delikatnie a zarazem, tak byś otworzył oczy. A kiedy to już się stanie, porywa uśpione serce do walca. I tylko tańczyć się chce. Prowadź mnie więc szczęście, moje zmysłowym krokiem miłości.

Ten kto cię zranił, nie jest wart tego byś traciła wiarę w to, co najpiękniejsze. Ja też miewam momenty zwątpienia, ale gdzieś tam w głębi duszy wiem, że miłość istnieje. Widzę ją wszędzie dookoła, czuję ją w sercu. Świat bez miłości byłby piekłem. Jest jej więcej ,niż może nam się wydawać.

Prawda jest taka, że zawsze najbardziej cierpi ten, kto bardziej kochał, kto więcej czuł, kto bardziej wierzył, kto dał z siebie wszystko, komu bardziej zależało. I dotyczy to każdej relacji, przyjaźni i miłości. Ale człowiek, który ma w swoim sercu dobro i miłość, nie umie inaczej. Mimo, że wielokrotnie się zawiedzie.

Wiesz kiedy jest dobrze? Wtedy gdy mam cię obok. Gdy czuję zapach twojej skóry. Taki wyjątkowy, intymny. Na wyłączność. Kiedy w blasku księżyca ,widzę twoje oczy. I to spojrzenie. Zarezerwowane tylko dla mnie. W powietrzu czuć miłość. Tą jedyną, bezwarunkową, bezkresną, wyjątkową miłość.

Człowiek zakochany ma motyle w brzuchu! Spojrzenie nieprzytomne. Drżące ręce. Zmienne nastroje. Kłopoty z pamięcią i koncentracją. Poza tym mówi się, że miłość jest ślepa. Słowem – wszyscy zakochani powinni dostać .od razu pierwszą grupę inwalidzką. ~Piotr Adamczyk

Proszę, nie kochaj za coś. Nie kochaj za ładną buzię, czy piękne ciało. Kochaj pomimo. Pomimo wad, przeciwności losu, czy trudnych chwil. Bo tylko taka miłość "pomimo" może być nazywana prawdziwą.