Pani ma zobacz jes­tem ta­ka jak ty mo­je sto­py parzą roz­grza­ne węglem słowa upa­dam bezwład­nie na kolana pod­nosząc się z trudem otar­te przez kamienie ręce bolą wy­ciąga­ne na odległość szu­kają ukojenia

Za­bić pot­ra­fiła jed­nym spoj­rze­niem, gdy­by nie to, że po­całun­kiem przyw­ra­cała życie, naz­wa­na byłaby potworem. I tak nim jest...