gdy już wilk cię nie cie­szył mer­da­niem ogo­na gdy owoców nag­le zab­rakło na sto­le… gdy nie cie­szył cię już żaden gest ra­dości

współczes­ność pop­ro­siła dziś o rękę niemo­ral­ność...Ta w podzięce na skrzyp­cach zag­rała...Zaś on przy­niósł w zębach róży kwiat...

Właśnie tak sobie wyobrażam Eden...