A te­raz skrzydła, śliczne i lśniące, opa­dają na ziemię ich poszar­pa­ne jas­ne końce. Na ple­cach po­zos­ta­nia na zaw­sze blizna, czer­wo­na i brzydka. A w głowie Demona jęk bólu i rozpaczy, które­mu to­warzyszył upior­ny upadek.

Nasza miłość jest jak od­bi­ty w szy­bie zachód słońca. Tak nap­rawdę tyl­ko chwi­lami ma­my od­wagę spoj­rzeć w prawdę.