cza­sem trze­ba spaść a masce życia na sa­mo dno, później wspiąć się jak naj­wyżej. Inaczej nie odróżni­libyśmy upad­ku od wygranej. Odpowiedz

Aż spoj­rzałam w jej oczy. źre­nice roz­ciągnięte tak, że niemal zasłaniały tęczówkę.. czar­ne, głębo­kie.. jak stud­nia, jak tu­nel, które­mu nie pi­sane światło Oczy mo­jej mamy i zro­zumiałam, że znów wygrała. Odpowiedz