Nad­szedł ten czas, gdy muszę sta­wić czoło wyz­wa­niom. Przet­rwać próbę. Ge­neral­nie wy­pom­po­wana z sił sta­ram się da­lej żyć. Oszu­kuję siebie uciekając w marze­nia, w sferę wyob­raźni.

Tak chciałabym, abyś spoj­rzał w mo­je oczy i po­wie­dział, że są dla Ciebie uko­jeniem ran, bez nich nie możesz żyć... Wiem, marzę.