Człowiek czy­nu mi­mo upad­ku pot­ra­fi się pod­nieść, ot­rze­pać i pójść da­lej z pod­niesioną głową.

Nies­te­ty, cza­sem by­wa tak, że dziec­ko siedzące w nas po­woli umiera... Krzycząc, błagając o nieśmier­telność po­zos­ta­jemy głusi na je­go krzyki...