Całe szczęście za­myka­my w fontannie istnienia i spogląda­my na nie spo­radycznie, pat­rząc jak chaotycznie prze­lewa się z góry na dół.

A cza­sem war­to spoj­rzeć w głąb siebie, wyjąć dziecięce marze­nia na naj­wyższą półkę swo­jej oso­bowości i dać się po­nieść fan­tazji. By­leby nie było za późno.