Jestem mamą, która pozwala swoim dzieciom być sobą. I wiecie co, z tego najbardziej jestem dumna. Patrząc, jak przy mnie rosną im skrzydła, bo na nich wylecą w świat. A ja nie będę musiała martwić się, czy dadzą sobie radę.

Dla dob­ra dziec­ka, mat­ka zej­dzie na­wet do piekieł...by ono, zaz­nało od­ro­binę nieba, tu na ziemi... /wyspiarka/

Mnie nie do­tyczyła możli­wość tak ok­rutnie narzu­cająca się w tym białym po­koju pełnym udręczo­nych spoj­rzeń, niear­ty­kułowa­nych szeptów, ja jed­na - dzięki obec­ności mo­jej mat­ki - wy­dawałam się so­bie nieśmier­telna.

Przy­cis­kałam ręką bijące głośno ser­ce i oczy­ma ba­dałam twarz mat­ki. Uśmie­chała się, uśmie­chały się jej oczy i us­ta i jej słowa uno­siły ciepłą pew­ność, że życiu mo­jemu nie zag­raża naj­mniej­sze niebez­pie­czeństwo.

Bardzo trudno żyć bez powietrza, wody i... miłości matki. Ewa Lewandowska