Człowiek upa­da, pod­no­si się z kapeluszem na głowie i za ja­kiś czas znów upa­da. W życiu jed­nak przychodzi mo­ment, gdy już nie ma się siły- wte­dy, gdy cios os­ta­teczny zos­ta­nie wy­mie­rzo­ny mu przez los.

Ciągle zdu­miewa mnie to jak bar­dzo się ro­zumiemy i to ile pot­ra­fimy so­bie prze­kazać jed­nym spoj­rze­niem. Ce­nię so­bie nad życie chwi­le spędzo­ne ra­zem.