Tak ty­le uczuć i jed­no mo­je małe ser­ce upo­korzo­ne wyrzu­cone przez Ciebie, po­wiedz mi cho­ciaż gdzie je wyrzu­ciłeś bym mogła je od­na­leźć i pochować...

Czekać długo i wyglądać na kolejny uśmiech losu, by pomocną rękę podał, by życzliwe gesty poczuć.

Nigdy nie zrozumiem osób, które się tną. Może dlatego, że zawsze optymistycznie patrzę na świat.