W chwi­lach do głębi ogar­niętych me­lan­cho­lią i nos­talgią, w cza­sie to­tal­ne­go upad­ku ideałów, oderwania od swojego kawałka ziemi, je­dyną al­terna­tywą bez­ce­lowej egzys­ten­cji wy­daje się przejście w in­ny wy­miar, gdyż już ni­cość jest bar­dziej eufe­miczna niż życie.