Stojąc na prze­paści mych dróg, skaczę po­woli, siła skrzy­deł białych marzeń uno­si ciało, chro­ni je przed upad­kiem. Ale umieram, nikt nie ra­tuje psychiki.

Siadł na gałęzi zasłucha­ny w ciszy dźwięk trąbką malowany. Biały ptak. - Dlacze­go smut­ny jes­teś, nie śpiewasz, choć w biel dziś jes­teś strojny? - Bo kru­ki, choć ser­ce im pęka, nie pot­ra­fią śpiewać. To jest mój ko­lor żałoby...

sama niewinność...